ဘုတ္ငွက္တုိ႔၏ ပ်ံျခင္း၊ မျပန္ျခင္းကိစၥ

လြန္ခဲ့တ့ဲ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ့္ကုိ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္ လက္ေဆာင္လာေပးပါတယ္။ ပန္းခ်ီဆရာ ဆလုိင္းမုိးယဥ္သဲရာရဲ႕ ပုံကုိ မ်က္ႏွာဖုံးအျဖစ္ သုံးထားတာေတြ႔ရေတာ့ ပုိၿပီး စိတ္၀င္စားမိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ဆင့္ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခ်င္းစာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ ေကာ္မတီ (ဗဟုိ) ႏွစ္ပတ္လည္မဂၢဇင္းလုိ႔ ေရးထားတယ္။ ၀မ္းသာအားရႏွင့္ အဲဒီမဂၢဇင္းကုိ ကြၽန္ေတာ္ ေသခ်ာ ဖတ္လုိက္ပါတယ္။ ခ်င္းလူႀကီး၊ လူငယ္အစုံက ကေလာင္ကုိင္ၿပီး ခ်င္းလူမ်ိဳးအေရး ေရးထားတဲ့စာေတြ ဖတ္ရတာ ရင္ထဲ ၾကည္ႏူးရပါတယ္။


ယခု … ခ်င္းတုိင္းရင္းသားစာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈေကာ္မတီ (တကၠသုိလ္မ်ား-ရန္ကုန္) ေခၚ ခ.စ.ယမွ ခ်င္းမဂၢဇင္းထုတ္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ စာမူလာေတာင္းပါတယ္။ ခ်င္းမဂၢဇင္းဆုိတာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္လုံးျပဴးရပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ မယုံႏုိင္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္သိရွိ၊ ေလ့လာမိသမွ်၊ ခ်င္းမဂၢဇင္းဟာ အရွိန္အ၀ါႀကီးခဲ့တယ္။ ရွစ္အုပ္ပဲထုတ္ေ၀ခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးထုတ္ေ၀တာ အခုဆုိရင္ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အဲသေလာက္ႀကီးက်ယ္ခဲ့တဲ့ မဂၢဇင္းမ်ိဳး ကြၽန္ေတာ့္ညီငယ္ေတြ ထုတ္ေ၀ႏုိင္ပါ႔မလား။ ေမးခြန္းေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ ေရာက္လာပါတယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ ခ်င္းေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ စာေပကုိ စိတ္မ၀င္စားၾက။ သီခ်င္းဆုိဖုိ႔ ပြဲလုပ္ဖုိ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔ပဲ သူတုိ႔စိတ္၀င္စားၾကတယ္။ ခ်င္းစာေပ၊ ခ်င္းယဥ္ေက်းမႈ သူတုိ႔ စိတ္မ၀င္စားၾက။

စာေရးသူ ကြၽန္ေတာ္ အေ၀းသင္ တကၠသုိလ္တက္ခဲ့တုန္းက၊ ခ.စ.ယ မွာ ထဲထဲ၀င္၀င္ သိပ္မရွိလွတာကုိ သူငယ္ခ်င္း တစ္ခ်ိဳ႕ ေ၀ဖန္ၾကတယ္။ ခ်င္းအမ်ိဳးသားေန႔ အစီအစဥ္ေတြကုိ ခ.စ.ယ မွ လုပ္ခဲ့လည္း မတက္ေရာက္ခဲ့ပါ။ မင္းက ခ.စ.ယ လုပ္ငန္းေတြမွာ ေရွာင္ဖယ္ေရွာင္ဖယ္နဲ႔ လုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျပစ္တင္ၾကတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ သူတုိ႔ကုိ စသလုိ၊ ေနာက္သလုိႏွင့္ ေျပာလုိက္တယ္။ “မင္းတုိ႔ဟာက … ခ်င္းစာေပႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔မွ မတူေတာ့တာ။ မင္းတုိ႔ လႈပ္ရွားမႈက ခ်င္းစတိတ္႐ႈိးယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္သြားၿပီ၊”

အဲသလုိ ေျပာၾကဆုိၾကရင္း၊ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ လမ္းေဘးစာအုပ္ ပုံကေန ရရွိခဲ့တဲ့ ခ်င္းမဂၢဇင္းေဟာင္းေတြကို လြမ္းလ်က္၊ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ခဲ့ဘူးတဲ့ က်ိမ္ႏြဲမဂၢဇင္းမ်ိဳးကုိ လြမ္းရင္း။

အသစ္ထြက္႐ွိလာေတာ့မယ့္ ခ်င္းမဂၢဇင္းမွာေပးဖုိ႔ စာေလး တစ္ပုဒ္ သီကုံးၾကည့္တယ္။

ဘာရယ္၊ ညာရယ္ေတာ့မဟုတ္။ ရင္ထဲက အလြမ္းေလးေတြပါ။ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေလးပါ။ ဃနညအမေူ ဃဴဃဃ ႏွစ္ပတ္လည္ မဂၢဇင္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေရးေဖာ္ေရးဖက္ ကဗ်ာဆရာ ျမကဗ်ာရဲ႕ “ဘုတ္ငွက္မ်ားအေၾကာင္း” ကဗ်ာကုိ ျပန္လည္ခံစားျခင္းပါ။

“ဘုတ္ငွက္ပ်ံသည္ကုိ လုိက္လွ်င္ ျပည္မေရာက္သည္” ဆုိတဲ့ စကားပုံကုိ ယူၿပီး ကဗ်ာဆရာ ျမကဗ်ာက ကဗ်ာဖြဲ႔လုိက္တယ္။

သူ႔ကဗ်ာ ပထမပုိဒ္မွာ

ေတာင္ေပၚမွာ

ပ်ံတတ္တဲ့ ဘုတ္ငွက္ေတြမ်ားတယ္။

တခ်ိဳ႕ဘုတ္ငွက္ေတြ

အစားအစာ အတြက္ပံ်သန္းတယ္

တခ်ိဳ႕ဘုတ္ငွက္ေတြ

စကားအထာအတြက္ ပ်ံသန္းတယ္

ျပည္မေရာက္တယ္ …။

သူအဲသလုိ ဖြဲ႔ဆုိထားပါတယ္။ ဘုတ္ငွက္ေတြဟာ ေတာင္ေပၚမွာ ပ်ံသန္းၾကေပမယ့္ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ေျမျပန္႔ကုိ ပံ်သန္းတဲ့အေၾကာင္း ကဗ်ာဆရာက ၫႊန္းဆုိခဲ့တယ္။ ဘုတ္ငွက္ေတြ ပ်ံသန္းတဲ့ ေတာင္ဆုိတာ အမိခ်င္းေတာင္တန္းေတြကုိ ကဗ်ာဆရာက ဆုိလုိျခင္းျဖစ္တယ္။

ဆက္ၿပီး ကဗ်ာကုိ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ၾကည့္တယ္။ ဘုတ္ငွက္ေတြရဲ႕ ပုံသ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္ ပ်ံသန္းျခင္းကုိ ကဗ်ာဆရာက အေသးစိတ္ ေရးထားတာ ေတြ႔ရတယ္။ အျမင့္ကုိ ပ်ံတဲ့ ဘုတ္ငွက္ေတြ ရွိသလုိ ခပ္နိမ့္နိမ့္မွာ ပ်ံသန္းတဲ့ ဘုတ္ငွက္ေတြလည္း မ်ားသတဲ့။ တည့္တည့္ပ်ံတဲ့ငွက္ေတြ ရွိသလုိ၊ ေဇာက္ထုိးပ်ံတဲ့ ငွက္လည္းရွိတယ္။ အားလုံးရဲ႕ ပ်ံသန္းမႈမွာ ျပည္မကုိ ဦးတည္ ပ်ံသန္းတယ္လုိ႔ ကဗ်ာဆရာက ဆုိပါတယ္။

အဲသလုိ ေျမျပန္႔ကုိ ပ်ံသန္းခဲ့တဲ့ ဘုတ္ငွက္ေတြအေၾကာင္းကုိ ကဗ်ာဆရာက ဆက္ၿပီး ဒီလုိေရးဖြဲ႔ခဲ့တယ္။

အဲဒီဘုတ္ငွက္ေတြေပါ႔

တခါ တခါ

မီးပုံနံေဘး

ေခါင္ရည္ေတးႏွင့္

ခ်ိဳေအးၾကည္ျမ … ခြါဒုိညကုိ သတိရသတဲ့။

ဒီအပုိဒ္မွာ … ေျမျပန္႔မွာ ပ်ံသန္းတဲ့ ဘုတ္ငွက္ေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကုိ ကဗ်ာဆရာက ဖြဲ႔ဆုိခဲ့တယ္။ ဘုတ္ငွက္ေတြဟာ ျပည္မမွာ ပ်ံသန္းေနၾကေပမယ့္ ေတာင္ေပၚကုိ သတိရဟန္ ေတြ႔ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ … အဲသလုိ ေတာင္ေပၚေဒသကုိ လြမ္းဆြတ္သတိရေပမယ့္ … ဘယ္ဘုတ္ငွက္ (အမ်ားစု) မွ ေတာင္ေပၚကုိ ျပန္ၿပီး ပ်ံသန္းမသြားတဲ့အေၾကာင္းကုိ ကဗ်ာဆရာက ဒီလုိေရးလုိက္တယ္။

ဒါေပမယ့္

(တခ်ိဳ႕ကလြဲရင္) ဘယ္ ဘုတ္ငွက္မွ

ေတာင္ေပၚျပန္မေရာက္ဘူး။

ေနာက္ဆုံးမွာ ကဗ်ာဆရာက သူ႔ကဗ်ာကုိ သူပဲ အဆုံးသတ္လုိက္တယ္။

ဟုတ္တယ္

ျပည္မမွာ

မျပန္တတ္တဲ့ ဘုတ္ငွက္ေတြ

မ်ားတယ္ …။

အဲဒီ ကဗ်ာရယ္၊ ဘုတ္ငွက္ေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားမိတာနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းကေနခဲ့တဲ့ ေတာင္ေပၚၿမဳိ႕ တီးတိန္ (ႊနိငာ) ကုိ သတိရလြမ္းမိတယ္။ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ အေဖေဆာက္ခဲ့တ့ဲ ၿမိဳ႕စြန္ရပ္ကြက္ေလးထဲက ထင္း႐ွဴးနဲ႔ေဆာက္တဲ့ အိမ္ေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္ေမ့မရပါ။ ေရာင္စုံတုိက္တန္းေတြ ကင္းတဲ့ ရပ္ကြက္ကေလး ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ဆူညံမႈနဲ႔ ကင္းေ၀းခဲ့တယ္။ ႐ုိးသားတဲ့ အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေလးပါ။ အဲဒီ အိမ္ေဘးနားမွာ သစ္ပင္ေတြ အုံအုံဆုိင္းဆုိင္းနဲ႔ ေက်းငွက္ေတြလည္း ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာ သခ်ႋဳင္းကုန္းနဲ႔ နီးသြားၿပီ။

အဲဒီသခ်ႋဳင္းကုန္းမွာ သစ္ပင္ခ်ဳံႏြယ္ေတြ ေပါက္လု႔ိ ငွက္ကေလးေတြက ခုိနားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္နားထဲ အခ်ိဳဆုံးအသံက ဘုတ္ငွက္အသံေလးပါ။ ဘုတ္ငွက္ ျမည္သံၾကားရင္ ဘုတ္ငွက္ကုိ ဖမ္းခ်င္စိတ္ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရွိလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ဘုတ္ငွက္ကုိ လုိက္ဖမ္းၾကတယ္။ ဘုတ္ငွက္ေတြေတြ႔တုိင္း ဘုတ္ငွက္ေတြ ေတာင္ေပၚမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းမေနရေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ေႏွာင့္ယွက္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေမာင္းထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဘုတ္ငွက္ႀကီး ကြၽန္ေတာ့္လက္က ေၾကာက္လန္႔တၾကား႐ုန္းထြက္ၿပီ အေ၀းကုိ ပ်ံသန္းသြားခဲ့တာကုိ ကြၽန္ေတာ္အခုထိ မွတ္မိေနေသးတယ္။ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ေနဖူးတဲ့ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕မွာ ဘုတ္ငွက္ေတြေနဖုိ႔ ေနရာရွိပါဦးမလား။ သဘာ၀ေတာေတာင္ေတြကုိ မျပဳစုတတ္တဲ့ လူေတြၾကားမွာ ဘုတ္ငွက္ေတြ လုံၿခဳံမႈ ရွိပါ႔မလား။ တကယ္ေတာ့ … ဘုတ္ငွက္ေတြဟာ ခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ပ်ံသန္းသင့္ပါတယ္။ သူတုိ႔ ပ်ံသန္းျခင္းဟာ ခ်င္းေတာင္တန္းကုိ အသက္၀င္ေစတယ္၊ ပုိမိုလွပေစတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လုပ္ရပ္ဆုိးေတြေၾကာင့္ ဘုတ္ငွက္ေတြ ခ်င္းေတာင္တန္းေတြ အေပၚမွာ မပ်ံသန္းခ်င္ၾကတာလား။

ခ်စ္တဲ့ျမကဗ်ာ … ဘုတ္ငွက္တုိ႔ ပ်ံသန္းျခင္းဟာ စိ္တ္ပ်က္စရာမဟုတ္။ သူတုိ႔လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းပါေစ။

ခ်င္းေတာင္တန္းေတြေပၚမွာ သူတုိ႔အဖုိ႔ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ရာသီတစ္ဖန္ ေရာက္လာပါ လိမ့္မယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ ဘုတ္ငွက္ေတြကုိ ေႏွာင့္ယွက္မဲ့ ေဘးအႏၲရာယ္ေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဘုတ္ငွက္ေတြရဲ႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အတူေစာင့္ရေအာင္ျမကဗ်ာ။



တီအီးေပါင္

http://tepau.info/ မွ

ခ်င္းေတာင္တန္းက အသည္းပံု ရိေရကန္ အေၾကာင္းတစ္ေစ႔တစ္ေစာင္း

ခ်င္းေတာင္ေပၚမွ အသည္းပံုသ႑န္ နတ္ေရကန္

ျမန္မာႏုိင္ငံက ေစတီပုထိုးမ်ား ၊ သယံဇာတမ်ားႏွင့္ အံ့မခန္း ေအာင္လွပ လြန္းသည့္ သဘာ၀ သယံဇာတ မ်ားေၾကာင့္ လူသိမ်ား ထင္ရွားသည့္ ႏုိင္ငံတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ထုိမွ် သဘာ၀ အလွမ်ား ႏွင့္ ရႈခင္းမ်ားကို လူသိ မ်ားသည့္တုိင္ လူသူ အေရာက္အေပါက္ နည္းပါး မႈေၾကာင့္ လူသိ နည္းေန ေသးေသာ သဘာ၀ အလွမ်ားစြာ က်န္ရွိေနေပေသးသည္။ ထိုအထဲ တြင္ အျမင့္ေပ (၁၉၆၆)ေပရွိေသာ ခ်င္းေတာင္တန္း ၾကီးမ်ားေပၚမွ အသည္းပံု တိတိက်က် ေပၚလြင္ေနေသာ ေရကန္ၾကီး တစ္ခု သည္လည္း အပါအ၀င္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ထုိေရကန္ ၾကီးသည္ကား ခ်င္းလူမ်ိဳး တို႔အတြက္ ဒ႑ာရီ ဆန္ေသာ ရာဇ၀င္မ်ား၊ ယံုၾကည္ စဲြလမ္းမႈမ်ား၊ အျမတ္တႏုိး တန္ဖိုးထားမႈမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ ေနေသာ ရိဒ္ေရကန္ၾကီး (Reh-Lake) ပင္ျဖစ္ေပသည္။

 တည္ေနရာ

ရိဒ္ ေရကန္ၾကီး၏ တည္ေနရာမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အေနာက္ ေျမာက္ဖက္ ေဒသ ၊ ခ်င္းျပည္နယ္၏ အေနာက္ေျမာက္ဖက္ အစြန္းတြင္ တည္ရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ အိႏၵိယ - ျမန္မာ နယ္စပ္ ႏွင့္ပို၍ နီးသည္။ နယ္စပ္ မ်ဥ္းႏွင္ ၂ မိုင္သာေ၀းသည္။ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံဘက္ ၾကံဖိုင္းျမိဳ႔ ႏွင့္ မုိင္ (၂၀) ေ၀းျပီး မီဇိုရမ္ ျပည္နယ္ရွိ ျမိဳ႕ေတာ္ အိုက္ေဇာႏွင့္လည္း မုိင္(၁၃၀) သာေ၀းသည္။ သို႔အတြက္ ရိဒ္ေရကန္ၾကီးသို႔ လာေရာက္ လည္ပတ္ သူမ်ားမွာလည္း အိႏိၵယႏုိင္ငံ ဘက္မွသာ မ်ားသည္။ ျမန္မာ ႏုိင္ငံဘက္မွ သြားေရာက္ သူေတြမ်ား အေနျဖင့္ေတာ့ ခ်င္းေတာင္၏ တံခါး၀ဟု ဆုိစမွတ္ျပဳသည့္ ကေလးျမိဳ႕မွ တစ္ဆင့္သာ ခရီးဆက္ၾကရသည္။ စစ္ကိုင္းတုိင္း ကေလးျမိဳ႕မွ မုိင္ (၄၀)ေ၀းသည္။ ကေလးျမိဳ႕မွ မိုင္ (၆၀) နီးပါးေ၀းေသာ ခ်င္းျပည္နယ္ တီးတိန္ျမိဳ႕ကို ျဖတ္ကာ တီးတိန္မွ (၃၂) မုိင္ဆက္ သြားၾကရသည္။ သို႔ရာတြင္ အိႏိၵယ ႏုိင္ငံဘက္မွ လာသည္ ျဖစ္ေစ ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္မွ သြားသည္ျဖစ္ေစ၊ ေသခ်ာသည္ တစ္ခုကေတာ့ အျမင့္ေပ ေလး၊ ငါးေျခာက္ေထာင္ ေက်ာ္ရွိေသာ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ ေက်ာ္ျဖတ္၍ သြားၾကရျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသို႔ အျမင့္ေပ ေလး ၊ငါး ေျခာက္ေထာင္ ေတာင္တန္းၾကီးမ်ားကို ျဖတ္သန္း သြားရသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံဘက္မွ အပန္းေျဖ ေလ့လာသူေတြ ရွိသလုိ ႏုိင္ငံျခားသား အခ်ိဳ႕လည္း လာေရာက္ ေလ့ရွိပါသည္။ သို႔ရာတြင္ အမ်ားဆံုး အလာမ်ားသည္္ ကေတာ့ အိႏိၵယႏုိင္ငံဘက္မွ ျဖစ္သည္။ ၄င္းတုိ႔အေနျဖင့္ ထုိသို႔ အလားမ်ားရသည္ကေတာ့ "၄င္းတို႔၏ ေဆြမ်ိဳး သားခ်င္းမ်ား၏ ၀ိညာဥ္မ်ားသည္လည္း ရိဒ္ေရကန္ၾကီးတြင္ လာေရာက္မီွခုိေနထုိင္ၾကသည္" ဟူေသာ အယူအဆ တစ္ရပ္ အရ အထြတ္အျမတ္ထားရာ ေနရာအျဖစ္လာေရာက္ ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ ယခုအခါတြင္ေတာ့ ရိဒ္ေရကန္ၾကီးအတြင္း အေပ်ာ္စီးေလွမ်ား စီးနင္းႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ ေပးထားျခင္းႏွင့္ ညအိပ္ တန္းခုိႏုိင္ ရန္ပင္ ဘန္ဂလုိမ်ား စီစဥ္ေပးထား ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ရိဒ္ေရကန္ၾကီးမွာ အေပ်ာ္စီး ေလွလာေရာက္ စီးနင္းသည့္ ေတာင္ေပၚ သားမ်ားႏွင့္ ပ်ားရည္ဆန္း ခရီးထြက္သူမ်ား ျဖင့္ပါ စည္ကားေန ေလ့ရွိေပသည္။

Reh lake

 ပံုသ႑ာန္ႏွင့္ အေနအထား

ထိုမွ် ဒ႑ာရီဆန္ေသာ အတိတ္သမိုင္းမ်ား ၊ ဆန္းျပားေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ မ်ားႏွင့္ ထူးျခားခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ရိဒ္ေရကန္ၾကီးမွာ ပတ္လည္ အက်ယ္ ၂.၅ မိုင္ရွိေသာ ေတာင္ေပၚ ေရကန္ၾကီးတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ထုိပတ္လည္ အနား တစ္ေလွ်ာက္ တြင္လည္း မုိးမခပင္မ်ားက ျခံစည္းရိုး ရွည္ၾကီးသဖြယ္ သဘာ၀ အေလ်ာက္ စီတန္းကာ ေပါက္ေရာက္ ေနျပန္ရာ အဆိုပါ မုိးမခ ပင္တန္းၾကီးကို ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔က ( ၄င္းတို႔၏ ယံုၾကည္ ခ်က္အရ ၀ိညာဥ္ ျခံစည္း ရုိးဟု ကင္ပြန္း တတ္ထားၾက ေလသည္။) ကန္အတြင္း ေရျပင္၏ ပွ်မ္းမွ် အနက္မွာေပ (၅၀) ရွိျပီးအနက္ဆံုး ေနရာမ်ား တြင္မူ ေပ (၆၀) အထိ ရွိသည္။ ေရအေရာင္မွာ ျပာလဲ့လဲ့ရွိျပီး ကန္အတြင္းတြင္ ၾကာျဖဴ ၊ ၾကာနီ ႏွင့္ ေဗဒါမ်ား ဖူးပြင့္ေနေလ့ရွိသည္။ အလားတူပင္ ေရကန္ပတ္လည္ရွိ မိုးမခပင္မ်ား ထက္တြင္ လည္း သစ္ခြပင္မ်ား ေပါက္ ေရာက္ေနျပန္ရာ ရိဒ္ေရကန္ၾကီးမွာ ေတာင္ေပၚေဒသမွ စာပန္းခ်ီျခယ္သ မကုန္ႏုိင္သည့္ ရႈခင္းၾကီး တစ္ခု သဖြယ္ ျဖစ္ေန ပါေတာ့သည္။

ဒ႑ာရီဆန္ေသာ ျဖစ္တည္မႈသမိုင္း

ရိဒ္ေရကန္ၾကီး၏ ျဖစ္တည္မႈ သမိုင္းကား အလြန္ပင္ ဒ႑ာရီဆန္လွသည္။ သို႔ရာတြင္ ထုိသို႔ ဒ႑ာရီ ဆန္လြန္းလွသည့္တိုင္ အဆိုပါ ျဖစ္တည္မႈ သမိုင္းကို ေတာ့ ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔က ယေန႔တိုင္ အခိုင္အမာ ယံုၾကည္ေန ၾကဆဲျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ျဖစ္တည္မႈ ဒ႑ာရီၾကီး၏ အစကား လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ငါးရာေက်ာ္ ၊ ေျခာက္ရာ နီးပါး ကာလ၊ မီဇုိ ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔၏ အေျခခ် ေနထိုင္ ခဲ့သည့္ အခ်ိန္မွ ပင္ျဖစ္ေပသည္။ ခ်င္းအႏြယ္၀င္ မီဇိုလူမ်ိဳးႏွင့္ ဟြာလ္ငိုး (Huanlngo) ႏြယ္၀င္ တို႔သည္ ၁၄၅၀ ခုႏွစ္ခန္႔ မွစတင္၍ ခ်င္းေတာင္တန္း ေပၚတြင္ ျမိဳ႕ျပ တည္ေထာင္ကာ အေျခခ် ေနထိုင္ ခဲ့ၾကသည္။ ဤ သို႔ေနထိုင္ လာခဲ့ရာမွ တစ္ေန႔ေသာ အခါတြင္မူ ဒုတိယေျမာက္ ေဆြးပီြးျမိဳ႕သူၾကီး ဟြာထန္ (Huathana) သည္ အိပ္မက္တစ္ခုအား ျမင္မက္ေလေတာ့သည္။ ယင္း အိပ္မက္တြင္ မုတ္ဆိတ္ေမြး ဖားဖားႏွင့္ အလြန္တရာမွပင္ က်က္ သေရ ရွိလွေသာ နတ္မင္းၾကီး တစ္ပါးက ဟြာလ္ထန္အား ကိုယ္ေရာင္ျပျပီး " ငါသည္ ၀ိညာဥ္ေစာင့္နတ္မင္းၾကီး ပူးရိဒ္ ျဖစ္ေပသည္။ သင္တို႔၏ ၀ိညာဥ္မ်ား အားေစာင့္ေရွာက္ရန္အလို႔ငွာ ငါသည္ ႏြားေနာက္ျဖဴ အသြင္ဖန္ဆင္းကာ ေကာင္းကင္ ခရီး ျဖင့္လာခဲ့ရာ သင္တို႔၏ သင္တို႔အရပ္၏ အေနာက္ ေျမာက္ဖက္ခရီး အတန္ငယ္ေ၀းေသာ ေနရာတြင္ ေနရာတစ္ခုကို ေတြ႕ရွိခဲ့ေပသည္။ ငါသည္ ထိုေနရာ၌ စံစားေနထိုင္ရန္ အလုိ႔ငွာ ထိုေနရာအား လူတို႔၏ အသည္းႏွလံုးပံု တိတိက်က် ရွိေသာ ေရအုိင္ၾကီးတစ္ခု အျဖစ္ဖန္ဆင္းလိုက္ေပသည္။ ထိုေရအိုင္ၾကီး တြင္ယေန႔မွ စ၍ ငါကိုယ္ေတာ္စံစားမည္ ျဖစ္သလို .. ေသေသာသူအားလံုးတို႔၏ ၀ိညာဥ္မ်ားသည္လည္း မျဖစ္မေန ငါထံသို႔ လာၾကရေပမည္ " ေျပာဆုိမိန္႔ၾကားသြားခဲ့ေလသည္။ ထိုအိပ္မက္အရ ဟြာလ္ထန္သည္ သူ၏ မူးမတ္မ်ားအား လႊတ္၍ ေရအိုင္ၾကီးကို ရွာေဖြေစခဲ့ရာ ခုႏွစ္ရက္တိတိ ျပည့္ေျမာက္ေသာ ေန႔မွာပင္ ထိုေရအုိင္ၾကီးအား ေတြ႕ရွိခဲ့ျပီး ယင္းသို႔ေတြ႕ရွိခ်ိန္မွ အစျပဳ၍ ထိုေရကန္ၾကီးအား ရိဒ္ေရကန္ (RHI-DIL) ဟုေခၚဆို ၾကေလသည္။ ရိဒ္ဆိုသည္မွာ ရိဒ္နတ္မင္းၾကီးအား ကိုယ္စားျပဳျပီး (DIL) မွာေရကန္ဟု အဓိပၸါယ္ ရေလသည္။ ဆိုလိုရင္းမွာ ရိဒ္နတ္မင္းစံစားရာ ေရအိုင္ပင္ျဖစ္ေလသည္။

ခ်င္းလူမ်ိဴးတို႔၏ ယံုၾကည္မႈ

ရိဒ္ေရကန္ၾကီးႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး မီးဇုိခ်င္းမ်ားက လူတစ္ေယာက္ ေသဆံုးသြားသည့္ အခါတြင္ ထုိေသဆံုးသူ၏ ၀ိညာဥ္သည္ ဘ၀တစ္ပါးသို႕ ကူးေျပာင္း ႏုိင္ရန္ ေနာက္ဆံတင္းစြာျဖင့္ ရိဒ္ေရကန္ သို႔လာၾကရျပီး ေရကန္သို႔ ေရာက္ေသာအခါမွ လံုးလုိေသြး (Longlotui) ေခၚ အတိတ္ဘ၀ ေမ့ေစႏုိင္သည့္္ စမ္းေရၾကည္ကို ေသာက္ကာ ဟုိလ္လိုပါးရ္ (Hoilopar) ေခၚ ေနာက္မလွည့္ပန္း ကို ပန္ဆင္ၾကရသည္။ ထိုအခါ တြင္မွေသသူ၏ ၀ိညာဥ္မ်ားမွာ အတိတ္ဘ၀အား တမ္းတစိတ္ မ်ားေပ်ာက္ကြယ္ကာ ဘ၀သစ္သို႔ ကူးေျပာင္း သြားႏုိင္ရန္ အတြက္ ေရကန္ၾကီး အတြင္းသို႔ စိတ္ေျဖာင့္ လက္ေျဖာင့္ ဆင္းသြားႏုိင္ၾကသည္ဟု ယံုၾကည္ထားၾကည္ ထားၾကသည္။ အဆိုပါယံုၾကည္မႈ အရလည္း ခ်င္းလူမ်ိဳး တို႔မွာ ပြင့္လင္းရာသီေရာက္တိုင္း ရိဒ္ေရကန္ၾကီးသို႕ လာေရာက္ လည္ပတ္ကာ ရက္လည္ ၊ ႏွစ္လည္ပဲြကဲ့သို႔ေသာ နာေရးပဲြမ်ားကို က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ယင္းပဲြမ်ားတြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားက ေရကန္တြင္းမွကို လက္ခုပ္ႏွင့္ ခပ္ကာ သရဇၨယ္ ၾကေလ့ရွိျပီး ကန္အတြင္းသို႔ ေငြအေၾကြစမ်ား ႏွင့္အေမႊးနံ႕သာမ်ား ပက္ၾကဲကာ ေရကန္အနီးရွိ အရိပ္ေကာင္းေသာ ေညာင္ပင္ၾကီးေအာက္တြင္ တရားေပးေလ့ရွိၾကသည္ဟု ဆိုသည္။

ထူးျခားခ်က္မ်ား

ကမာၻအ၀ွမ္းတြင္ ရွိရွိသမွ်ေသာ ေရကန္မ်ားအနက္ အသည္းပံုစစ္စစ္ ရွိသည့္ တစ္ခုတည္းေသာ ေရကန္ျဖစ္သည္။ အျမင့္ေပ (၁၉၀၀) ေက်ာ္ေသာ ေတာင္တန္းေပၚတြင္ တည္ရွိသည့္ ေရကန္လည္းျဖစ္သည္။ ထုိအခ်က္မ်ားထက္ ပို၍ထူးျခားသည္မွာ ခ်င္းျပည္နယ္၏ ျမိဳ႕ေတာ္ ျဖစ္ေသာ ဟားခါးတြင္ အပူခ်ိန္ (ေရခဲမွတ္ေအာက္) အႏႈတ္ (၃) ဒီဂရီေရာက္ေနခ်ိန္၌ ရိဒ္ေရကန္ၾကီးအတြင္း ထူးျခားစြာ အေႏြးဓါတ္ရရွိေနျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ထိုမွ တျဖန္ အထူးျခားဆံုးဟု ဆုိရမည့္အခ်က္ကား ရိဒ္ေရကန္ၾကီးအတြင္းသို႔ ေခ်ာင္းေရ ၊ ေျမာင္းေရ လည္း စီးမ၀င္ ၊ မုိးလည္းမရြာသည့္ ဒီဇင္ဘာလကုန္ပုိင္း ႏွင့္ ဇန္န၀ါရီ လဆန္းကဲ့သို႔ ေဆာင္းႏွင္းထန္သည့္ ကာလမ်ားတြင္ ကန္ေရ ျပင္မွာ အလုိအေလ်ာက္ ေနာက္က်ိေနတတ္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

ေရးသားသူ = ခ်မ္းညိမ္း
http://wikimyanmar.co.cc/wiki/index.php?title မွ  သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေသာဆိုဒ္ေတြ ထဲက ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔သမွ် ဖတ္မိသမွ်ေလးေတြကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ခ်င္းတို႔ရိုးရာ အစားအစာ..ဆာဗူးသီး

  ကြၽန္ေတာ္သည္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေခတ္ ေဟာင္းေဒသသမိုင္းမ်ားကိုသာ ေဖာ္ထုတ္ေရးသား ေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း လူမႈေရး သမိုင္းတြင္ပါ၀င္ ေသာ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိး၏ ေနမႈစားမႈပံုစံမ်ားကိုလည္း စိတ္ ၀င္စားခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခ်င္းျပည္နယ္တြင္ ထင္ရွား ၿပီး

အမ်ားျပည္သူမသိေသးေသာ ခ်င္း႐ိုးရာဆာဗူးသီး အစားအစာကို ေဖာ္ထုတ္ေရးသားရန္ ဆႏၵရွိေသာ ေၾကာင့္ ခ်င္းတို႔၏ ႐ိုးရာ

အစားအစာ ဆာဗူးသီးအေၾကာင္း ကို ေရးသားတင္ျပပါသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ေသြးခ်င္း တိုင္း ရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားတြင္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္႐ိုးရာအစား အစာမ်ား ရွိသည္။ ထုိ႔အတူ ႐ိုးသားၿပီး ခ်စ္စရာဓေလ့ စ႐ိုက္မ်ားရွိေသာ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႔တြင္လည္း ကိုယ္ပိုင္႐ိုး ရာ ဆာဗူးသီးအစားအစာရွိသည္။ ဆာဗူးသီးသည္ ခ်င္း လူမ်ဳိးတို႔၏ အဓိကဟင္းလ်ာအျဖစ္စားသံုးေသာ အစား အစာ အမ်ဳိးအစား မဟုတ္ဘဲ အဆာေျပစားသံုးေသာ အစားအစာ(Snack)အမ်ဳိးအစားတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။

ဆာဗူးသီးအစားအစာသည္မည္သည့္အခ်ိန္ကစတင္ေပၚေပါက္ခဲ့သည္ကိုမွတ္တမ္းတင္ထားေသာအေထာက္ အထားမ်ား ရွာမေတြ႕ ေသးပါ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆုိ ေသာ္ ဆာဗူးသီးအစားအစာသမုိင္းကို ေျခရာခံ၍မရႏိုင္ ေသးပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္း က ေပၚေပါက္လာခဲ့ၿပီး ျမန္မာဘုရင္မ်ားလက္ထက္ ခ်င္းေစာ္ဘြားမ်ားေခတ္ကတည္းက ေစာ္ဘြား မ်ားမွစ၍ သာမန္ျပည္သူမ်ားအထိ ဆာဗူးသီးအစားအစာကို ႏွစ္ ၿခိဳက္ခံုမင္စြာ စားသံုးခဲ့ၾကသည္ဟု ခ်င္းလူႀကီးသူမမ်ား က ေျပာဆို ခဲ့သည္။ ဆာဗူးသီးဟူေသာခ်င္းေ၀ါဟာရမွာ ခ်င္းျပည္နယ္၊ ဟားခါးစကားျဖစ္သည္။ ဆာမွာ အသား ဟု ျမန္မာလိုအဓိပၸာယ္ရၿပီး
ဗူးသီးမွာ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ ရည္ဟု အဓိပၸာယ္ထြက္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆာဗူးသီး၏ ျမန္မာလိုအဓိပၸာယ္မွာ အသားႏွင့္ ေျပာင္းဖူး ျပဳတ္ရည္ ပင္ျဖစ္သည္။

ပထ၀ီအေနအထားအရ ခ်င္းေတာင္တန္း ေဒသတြင္ ေရွးအခါက ဆန္စပါးထက္ ေျပာင္းဖူးကိုပိုမို စိုက္ပ်ဳိးၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေျပာင္းဖူးႏွင့္ဆက္ႏႊယ္ေသာ ခ်င္း႐ိုးရာအစားအစာေပၚေပါက္လာျခင္းပင္ျဖစ္ႏိုင္ သည္ဟုယူဆသည္။ ေရွးအခါက ဆာဗူးသီးအစား
အစာ ခ်က္ျပဳတ္ရန္ ပါ၀င္ေသာအရာမ်ားမွာ သစ္သားဆံုျဖင့္ ေထာင္းထားေသာ အခြံခြၽတ္ ေျပာင္းဖူးၾကမ္းအဆန္၊ အသားႏွင့္ ေရတို႔ပင္ျဖစ္သည္။ ဟင္းခတ္မႈန္႔မပါေသာ္ လည္း အသား၏အခ်ဳိဓာတ္ႏွင့္ ေျပာင္းဖူး၏ ခ်ဳိဆိမ့္ ေသာ အရသာေပါင္းစပ္ထားသည့္
ခ်ဳိဆိမ့္အီေနေသာ အစားအစာပင္ျဖစ္သည္။ ဆာဗူးသီး တစ္ခြက္စားၿပီး ပါက ေတာင္ယာလုပ္ငန္းကို တစ္ေနကုန္ မေမာမပန္းဘဲ အလုပ္လုပ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အာဟာရရွိသည္ဟု ခ်င္းေရွးလူႀကီးမ်ား၏ ဆို႐ိုးစကားရွိသည္။ အသားမွာ ေရွးအခါက ႏြားေနာက္၀မ္းတြင္းသား(ႏြားေနာက္အူ ကို အမ်ားဆံုးသံုးသည္)ကို အခြံခြၽတ္ ေျပာင္းဖူးၾကမ္း ဆန္ျဖင့္ေရာ၍ျပဳတ္သည္။

ႏြားေနာက္ေျခာက္ဖုတ္ကို အသားႏွင့္ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ရည္ပ်စ္ပ်စ္ျဖင့္ တြဲ၍စား သံုးသည္။ ခ်င္းေစာ္ဘြားမ်ားေခတ္မတိုင္မီက ဆာဗူး သီး အစားအစာကို ၀ါးဘိုး၀ါးအဆစ္ျဖင့္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး ဟင္းခြက္၊ ဇြန္းမ်ားကို ဘူးခါးေျခာက္ျဖင့္ ျပဳလုပ္အသံုး ျပဳၾကသည္။

ခ်င္းေစာ္ဘြားမ်ားေခတ္တြင္ ဆာဗူးသီးကို ေျမအိုးမ်ားျဖင့္ခ်က္ျပဳတ္လာသည္။ အုိးမွာ ေအာက္ ေျခ႐ွဴးၿပီး
အလယ္ကားေသာပံုသဏၭာန္ရွိသည္။ ဆာ ဗူးသီးအစားအစာကို အထက္ေဖာ္ျပပါအိုးမ်ားျဖင့္သာ ေႏွာင္းေခတ္ထိေအာင္ ခ်က္ျပဳတ္ေလ့ရွိသည္။ ခ်င္း ေတာင္းေပၚေဒသအခ်ဳိ႕တြင္ ဘူးခါးေျခာက္ အႀကီး၊ အေသးတုိ႔ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ဟင္းခြက္၊ ဇြန္းမ်ားႏွင့္ ဆာဗူးသီးခ်က္ေသာေျမအိုးမ်ားကို ယေန႔တိုင္ေတြ႕ျမင္ ႏိုင္ေသးသည္။

ဆာဗူးသီးစားသံုးေသာဓေလ့မွာ တစ္ေနရာ ႏွင့္ တစ္ေနရာ ပံုစံႏွင့္ အေခၚအေ၀ၚမတူၾကေပ။ ခ်င္း ျပည္နယ္၊ တီးတိန္ေဒသတြင္ ဆာဗူးသီးကို တီးတိန္ စကားျဖင့္ ဘိုင္မင္က်င္း(Vai Min Ciin)ဟုေခၚသည္။ အဓိပၸာယ္မွာ ျမန္မာလို ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ရည္ပင္ျဖစ္သည္။ ခ်က္ျပဳတ္သည့္ပံုစံမွာ ပဲယဥ္၊ အခြံခြၽတ္ေျပာင္းဖူးၾကမ္း အဆန္ႏွင့္ ရာသီအလိုက္ေပၚေသာ အသီးအရြက္စံုတို႔ ကို ေရာ၍ျပဳတ္သည္။

ထုိျပဳတ္ရည္ကို အသားျဖင့္တြဲ စားသည္။ ခ်င္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းေဒသမ်ားျဖစ္ေသာ မင္းတပ္၊ မတူပီ၊ ကန္ပက္လက္၊ ပလက္၀ေဒသမ်ား တြင္ ဆာဗူးသီးကို မင္းတပ္ႏွင့္ ကန္ပက္လက္ ခ်င္း စကားျဖင့္ ေအတီြ(Ai Thwi)ဟုေခၚၿပီး ျမန္မာလို အဓိပၸာယ္မွာ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ရည္ပင္ျဖစ္သည္။ မင္းတပ္ ႏွင့္ ကန္ပက္လက္ေဒသမ်ားတြင္ ေအတီြ(Ai Thwi) ေခၚ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ရည္ထဲတြင္ ရာသီစာျဖစ္ေသာ ပဲ ယဥ္၊ ႐ံုးပတီသီး၊ ပဲသီး၊ ဖ႐ံုသီး၊ ဖ႐ံုရြက္၊ ပဲရြက္ စသည္ တို႔ကိုထည့္၍ အဆာေျပစားေသာအစားအစာ(ွညေခု) အျဖစ္ စားသံုးၾကသည္။ ခ်င္းေတာင္ပိုင္းေဒသမ်ားတြင္ ေအတီြ ေခၚ ေျပာင္းဖူးျပဳတ္ရည္ကို အသားျဖင့္တြဲစား ေလ့မရွိၾကပါ။ ခ်င္းလူမ်ဳိးအခ်ဳိ႕တို႔သည္ ေအာင္ေလာက္ အသီး(အခ်ဥ္ဓာတ္ရွိသည္)ကို ဆာဗူးသီးအစားအစာ ထဲတြင္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ ထည့္ျပဳတ္စားေသာက္ေလ့ရွိသည္။ထူးျခားသည္မွာ မတူပီၿမိဳ႕နယ္တြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ မရာ(Mara)ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႔သည္ ေရွး႐ိုးအစဥ္အလာအရ ေတာင္ယာစပါး(ဆန္)ကိုသာ အဓိကစားသံုးေလ့ရွိၿပီး ဆာဗူးသီးအစားအစာ(ေျပာင္း)စားေလ့မရွိပါ။

ယခုအခါ ဆာဗူးသီးအစားအစာကို တန္ ဆာပိုဆင္လာၾကသည္။ ေရွးကခ်က္ျပဳတ္ေသာအုိးႏွင့္ သဏၭာန္တူ
ေအာက္ေျခ႐ွဴးအလယ္ကား ဒန္အိုးႀကီး မ်ားျဖင့္ ခ်က္ျပဳတ္လာၾကသည္။ ဆာဗူးသီးခ်က္ျပဳတ္ ေသာ မီးဖိုမ်ားကို အုတ္ျဖင့္ျပဳလုပ္လာၾကသည္။ အသား အေနျဖင့္ ၾကက္သား၊ ၀က္သား၊ ႏြားေနာက္သားမ်ား အျပင္ ကလီစာမ်ားကိုလည္း ျဖည့္စြက္ခ်က္ျပဳတ္လာ သည္။ ဆာဗူးသီးႏွင့္တြဲစားရန္ ခ်င္းေတာင္ေပၚတြင္သာ ေပါက္ေသာ ခရမ္းကေစာ့သီး ခ်င္းစကားျဖင့္ ဆဲင္ေတာ့ခ္ (Sen Tok)ကို ျပဳတ္ၿပီး စၿမိတ္၊ နံနံပင္၊ ၾကက္သြန္ၿမိတ္၊ င႐ုတ္သီး၊ ဆားတို႔ျဖင့္ ေရာေထာင္းထားေသာ င႐ုတ္ ေထာင္းျဖင့္ တြဲစားသံုးလာၾကသည္။ ထုိ႔အျပင္ ပဲျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ အေၾကာ္မ်ားျဖင့္လည္း တြဲစားလာ ၾကသည္။

ဟင္းခတ္မႈန္႔ႀကိဳက္သူမ်ားအတြက္ ဟင္းခတ္ မႈန္႔ဘူး၊ အငန္ႀကိဳက္သူမ်ားအတြက္ ဆားဘူးမ်ားလည္း
တြဲစားရန္ထားေပးလာၾကသည္။ ယေန႔ ဆာဗူးသီးအစားအစာကို ခ်င္းေတာင္ ပိုင္းေဒသမ်ားျဖစ္ေသာ မင္းတပ္၊ မတူပီ၊ ကန္ပက္လက္၊ ပလက္၀ေဒသမ်ားႏွင့္ ခ်င္းေျမာက္ပိုင္းျဖစ္ေသာ တီး တိန္၊ တြန္းဇံ၊ ဟားခါး၊ ဖလမ္း၊ ထန္တလန္၊ က်ီခါးေဒသ မ်ားတြင္ ႐ိုးရာအစားအစာအျဖစ္
ခ်င္းတိုင္းရင္းသား မ်ား မိမိဓေလ့ႏွင့္အညီ ခ်က္ျပဳတ္၍စားသံုးၾကသည္။ ထုိ႔ျပင္ ဆိုင္မ်ားဖြင့္၍ ဆာဗူးသီးကိုေရာင္းခ်ၾကသည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔အျပားတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာတိုင္းရင္းသားမ်ား ေသြးခ်င္းတို႔၏ ခ်င္း ျပည္နယ္ကို ေရာက္ရွိလာခိုက္ အာဟာရျပည့္၀ၿပီး သဘာ၀ခ်ဳိဆိမ့္ေမႊးေနေသာ ခ်င္းတိုင္းရင္းသားတို႔၏ ႐ိုးရာဆာဗူးသီးအစားအစာကို ခ်င္းေတာင္တန္းအလွခံ စားရင္း စားသံုးအရသာခံစားႏိုင္ရန္ႏွင့္ မိမိတို႔အရပ္ ေဒသတြင္လည္း ခ်က္ျပဳတ္စားသံုးႏိုင္ရန္ ရည္ရြယ္၍ ခ်င္းတို႔၏႐ိုးရာအစားအစာ
'ဆာဗူးသီး'အေၾကာင္းကို ေရးသားတင္ျပပါသည္။ ထုိ႔ျပင္ ခ်င္းတို႔၏ ႐ိုးရာအစား အစာ ဆာဗူးသီးကို ျမန္မာျပည္ရွိ အျခား တိုင္းရင္းသား မ်ား သိရွိနားလည္ေစရန္ ရည္ရြယ္ပါသည္။



မွတ္ခ်က္။     ။ yangonmedia.com မွ ေလွ်ာက္လည္ရင္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ထဲ ထည္႔လာတာ...မစားေသးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျပန္လည္မွ်ေ၀တာပါ။

ခ်င္းလဲင္းဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံမူၾကမ္း(၄)...Chin forum

ခ်င္းလဲင္းဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ မူၾကမ္း-၄
ေလ႔လာခ်င္သူမ်ား အတြက္စုစည္းသည္။

ခ်င္းအမ်ိဳးသားေန႔ ေပၚေပါက္လာပံု...ဆလိုင္းကီလဲေအာမ္း

Chin National Day Background History
မင္းသုခ ဘေလာက္မွ ကူးယူပါသည္။

၆၂ႏွစ္ေျမာက္ ခ်င္းအမ်ိဳးသားေန႔

ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔ဆိုတာ ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔ရဲ့ ကိုယ့္ကံၾကမၼာကို ကိုယ္ဖန္တီးခြင့္ ျပန္လည္ရရွိေရးနဲ႔ လြတ္လပ္မႈ၊ တန္းတူညီမွ်မႈတို႔ ရရွိေရးအတြက္ ႏွစ္ေပါင္း(၄၀)ေက်ာ္ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွား တိုက္ပြဲဝင္လာခဲ့ရာကေန ေပၚေပါက္လာတဲ့ သမိုင္းဝင္ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ တစ္ခုပါ။ ၁၈၉၅-၁၉၄၈ခုႏွစ္မွ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရး ရရွိတဲ့အထိ စဥ္ဆက္မျပတ္ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားရင္း ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာပါ။ ခ်င္းလူမ်ိဳးစုဟာ ၁၈၉၇ ခုႏွစ္ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္ မက်ေရာက္ခင္ကာလအထိ ကိုယ့္မင္းကိုယ့္ခ်င္းျဖင့္ မိမိတို႔ကိုယ္ မိမိတို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကတဲ့ လူမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။

ေမၿမိဳ႕ (အခု ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕) အေျခစိုက္အဂၤလိပ္စစ္တပ္မွာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေတြဟာ ၁၉၁၈ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀ ရက္ေန႔မွာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားမ်ားပညာရည္ျမႇင့္တင္ေရး အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုကို ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၾကၿပီး ခ်င္းအမ်ဳိးသားတို႔႔ရဲ့ ပညာရည္ျမႇင့္တင္ေရးကို စျပီးႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတို႔ရဲ့ သမိုင္းမွာ ပထမဦးဆံုးဖြဲ႕စည္းခဲ့တဲ့ ဒီအဖြဲ႕အစည္းမွာ ဥကၠ႒အျဖစ္ ဆူဗီဒါအြမ္ပိုင္း (ကန္ပက္လက္ခ႐ိုင္)၊ ဒု-ဥကၠ႒အျဖစ္ ဦးဝမ္သူးေမာင္ (ဝမ္းသူးရြာ၊ မင္းတပ္ၿမိဳ႕နယ္)၊ အတြင္းေရးမႉးအျဖစ္ ဦးရမ္းေလာင္းလိန္ (ကန္ပက္လက္ၿမိဳ႕နယ္)၊ အဖြဲ႕ဝင္မ်ားအျဖစ္ ေျမျပန္႔အ႐ႈိခ်င္းမ်ား၊ လူရွည္ခ်င္း အမ်ဳိးသားတို႔ပါဝင္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအဖြဲ႔အစည္းေၾကာင့္ပဲ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔ သတ္မွတ္ေရးအတြက္ အေရးပါတဲ့ေန႔တစ္ရပ္ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။

၁၉၂၈ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၂၀ ရက္ေန႔ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတို႔ရဲ့ ပထမဆံုး ခ်င္းႏိုင္ငံေရးပါတီျဖစ္တဲ့ ခ်င္းေတာင္ညီညြတ္ေရး အဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကျပီး ၁၉၃၃မွာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားညီညႊတ္ေရးအဖြဲ႔ ဆုိျပီး အမည္ေျပာင္း မွည့္ဆိုခဲ့ၾကတယ္။ ၁၉၃၄ စက္တင္ဘာလ၂၉ရက္ေန႔မွာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားညီညႊတ္ေရးအဖြဲ႕ ညီလာခံတစ္ရပ္က်င္းပခဲ့ၿပီး ၿဗိတိသွ်ဆီမွ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတို႔ရဲ့ အခြင့္အေရးနဲ႔ ႏွစ္နာခ်က္ ၉ ခ်က္ကို တင္ျပ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီ ညီလာခံရဲ့ အေရးႀကီးဆံုး ေတာင္းဆိုခ်က္ဟာ ျပည္မကို လြတ္လပ္ေရးေပးရင္ ခ်င္းေတာင္ကိုလည္း လြတ္လပ္ေရး ေပးရမယ္။ အျခားတိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးေတြနည္းတူ ခ်င္းအမ်ဳိးသားမ်ားကိုလည္း တန္းတူအခြင့္အေရး ေပးရမယ္ လို႔ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

၁၉၃၈ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၀ ရက္ေန႔မွာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားညီညႊတ္ေရးအဖြဲ႔ရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ ၉ ခ်က္ကို ေဆြးေႏြးဖို႔ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ခ်င္းအမ်ဳိးသား ကိုယ္စားလွယ္ ၃၀၀၀ခန္႔ နဲ႔ အဂၤလိပ္ အာဏာပိုင္ တို႔ဟာ ကန္ပက္လက္ၿမိဳ ႔မွာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ခ်င္းအမ်ဳိးသားညီညႊတ္ေရးအဖြဲ႔ရဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ၿဗိတိသွ် အာဏာပိုင္တို႔အေနနဲ႔ "မည္သို႔မွ်လိုက္ေလ်ာေပးႏိုင္မည္မဟုတ္" ဆိုတဲ့ တု႔ံျပန္ခ်က္ေၾကာင့္ ခ်င္းအမ်ဳိးသား ကိုယ္စားလွယ္အေနနဲ႔လည္း ဆႏၵျပျပီးတုံ႔ျပန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္အစိုးရဟာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားညီညႊတ္ေရးကို တရားမဝင္အဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ ေၾကျငာခဲ့ၿပီး ဦးဝမ္သူးေမာင္ႏွင့္အဖြဲ႕ ၉ ဦးတို႔ကို ဖမ္းဆီးခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔အဖြဲ႔ကို ဖလမ္း၊ ဟားခါး၊ တီးတိန္၊ ျမင္းၿခံ၊ မႏၲေလး၊ ကသာ ေထာင္ေတြမွာ ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့တယ္။ ဦးဝမ္သူးေမာင္ဟာ အႀကိမ္ႀကိမ္အဖမ္းခံရၿပီး သူ႔ရဲ့ အိမ္ကိုပါ မီး႐ႈိ႕ပစ္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသူေပါ့။

၁၉၄၈ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၉-၂၂ ရက္မ်ားမွာ ခ်င္းဝိေသသတိုင္း၊ တိုင္းလံုးဆိုင္ရာ ညီလာခံတစ္ရပ္ကို ဖလမ္းၿမိဳ ႔မွာ က်င္းပခဲ့ျပီး ခ်င္းဝိေသသတိုင္း အနယ္နယ္အရပ္ရပ္က ျပည္သူလူထု ၅၀၀၀ ေက်ာ္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီး ရြာသူႀကီး၊ တိုက္သူႀကီး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ေျပာင္းခြန္၊ လူခြန္၊ အမဲခြန္ ေပးေဆာင္တဲ့စနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းျပီး ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို က်င့္သံုးရင္း ေဖေဖာ္ဝါရီလ၂၀ရက္ေန႔မွာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္ ေထာက္ခံအတည္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၁၈-၁၉၄၈ထိဟာ ခ်င္းအမ်ဳိးသားတို႔အတြက္ သမိုင္းဝင္အျဖစ္အပ်က္ေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ဆက္တုိက္ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့အတြက္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၀ ရက္ေန႔ကို ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္ တရားဝင္သတ္မွတ္ဖို႔ ၁၉၅၀ ေအာက္တိုဘာလ ၉ ရက္ေန႔မွာ ျပဳလုပ္က်င္းပခဲ့တဲ့ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေရးရာေကာင္စီ အစည္းအေဝးကေန သတ္မွတ္ အတည္ျပဳ ျပဌာန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ မင္းတပ္ၿမိဳ႕မွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ခ်င္းအမ်ဳိးသားေန႔ကို ျပဳလုပ္ က်င္းပခဲ့ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးအခ်ဳိ႕ တက္ေရာက္အားေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတရဲ့ သဝဏ္လႊာကို ႏိုင္ငံေတာ္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ဖတ္ၾကားအားေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒါေတြကေတာ့ ခ်င္းအမ်ိဳးသားေန႔ျဖစ္ေပၚလာပံု အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေလးေပါ့။ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြရဲ့ခ်စ္စရာ ရိုးရာဓေလ့အခ်ိဳ ႔ Angel Shaper သိသေလာက္ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြဟာ အရင္ဘုိးဘြားေခတ္ကတည္းက အင္မတန္မွကို ရိုးသားျဖဴစင္ျပီး သစၥာတရားကို တန္ဖိုးထားတဲ့ လူမ်ိဳးစုေတြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလူမ်ိဳးစုကို သစၥာရွိတဲ့ ေတာင္ဇလပ္ပန္းနီေလးေတြ၊ ေအာက္ခ်င္းငွက္ကေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္စားျပဳခဲ့တယ္ေလ။

ေတာင္ဇလပ္ပန္းဆိုတာ ကမၻာေပၚမွာရွိတဲ့ အလွဆံုး၊ အေမႊးဆံုး နဲ႔ နာမည္အႀကီးဆံုးပန္း မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔သဘာဝနဲ႔သူ ပြင့္ဖူးတတ္တဲ့ျပီး ေနဒဏ္၊ မိုးဒဏ္၊ ေလဒဏ္ အားလံုးကို ႀကံ့ႀကံ့ခံရင္း သစၥာရွိရွိ ပြင့္ဖူးတတ္တဲ့ သစၥာရွိတဲ့ပန္းကေလးတစ္မ်ိဳးပါ။ ေတာင္ဇလပ္ပန္းဟာ ပင္စည္ကေန ခူးဆြတ္ေပမယ့္ သူ႔သဘာဝကိုက အၾကာႀကီး ပြင့္လန္းနိုင္စြမ္းရွိတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့ပန္းတစ္မ်ိဳးေပါ့။ ဒီပန္းေလးေတြဟာ ေျမျပန္႔ ေဒသေတြမွာ မပြင့္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီလိုေအးခ်မ္းတဲ့ ေတာင္ေပၚေဒသမွာပဲ ထူးျခားစြာ ပြင့္တတ္တဲ့ ပန္းတစ္မ်ိဳးပါ။ ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတြဟာ ခ်င္းျပည္နယ္ကို ကိုယ္စားျပဳအလွဆင္ေနတဲ့ သဘာဝကေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ပါ။

ေအာက္ခ်င္းငွက္ရဲ့ သဘာဝဟာဆုိရင္ သူတို႔ဟာသစၥာရိွတဲ့အမ်ိဳးေတြျဖစ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိ သစၥာရွိသလဲ ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ေကာင္ေသရင္ က်န္ခဲ့တဲ့တစ္ေကာင္ကပါ သူ႔ခ်စ္သူေသတဲ့ေနရာေဒသကိုေရာက္ေအာင္ ဟုိးအျမင့္ဆံုးေကာင္းကင္ေပၚကေန ထိုးဆင္းက်ျပီး အသက္ေသခံရင္း ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ၊ သစၥာတရား ႀကီးမားခဲ့ ၾကတဲ့ ငွက္ကေလးေတြေပါ့။ သူတို႔ရဲ့သစၥာတရားဟာ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြအတြက္ အေကာင္းမြန္ဆံုးေသာ ပံုသက္ေသ ေကာင္းေတြ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။

ဥပမာေလးတစ္ခုေျပာရရင္ အရင္ေခတ္တုန္းက ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြရဲ့ေတာင္ေပၚေဒသ ေတာရြာေတြမွာ ေသာ့ဆုိတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ ပစၥည္းေပ်ာက္တယ္။ ခုိးတယ္၊ ဝွက္တယ္၊ သူခိုး ဆုိတာ မရွိခဲ့ဘူးေလ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ဟာ ယံုၾကည္မႈရွိတယ္။ သစၥာရွိၾကတယ္။ လယ္ထြန္သြား၊ အျပင္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ကြ်ဲ၊ ႏြား တိရိစာၦန္ေတြရဲ့ ရန္ကေန ကာကြယ္ဖို႔ေလာက္ပဲ သစ္လံုးေတြနဲ႔ အကာအကြယ္ျပဳ ခဲ့ၾကတာပါ။ အဲဒီေလာက္ ေအးခ်မ္းခဲ့တာေပါ့။

ေနာက္ျပီး ခ်စ္စရာဓေလ့တစ္ခုကေတာ့ လူပ်ိဳ၊ အပ်ိဳေတြဟာ မိဘႏွစ္ပါးရဲ့ မ်က္စိေအာက္မွာပဲ ခ်စ္ေရးဆို တတ္ၾကတယ္။ ခ်စ္ခြင့္ပန္ၾကပါတယ္တဲ့ေလ။ အခ်စ္ေရးဆိုတဲ့အခါမွာလဲ ကဗ်ာေတြ၊ သီခ်င္းေလးေတြဖြဲ႔ဆိုျပီး ခ်စ္ေရးဆိုတတ္ၾကတာ ဓေလ့တစ္ခုေပါ့။ လူပ်ိဳလွည့္ျပီဆိုရင္ လူသူရွိတဲ့ေနရာ အဓိကကေတာ့ အပိ်ဳေလးရဲ့ ေနအိမ္မွာ မိဘ၊ေမာင္နွမရွိေနခ်ိန္ေတြမွသာ လည္ခြင့္ရွိပါတယ္။ သမီးရည္းစားခ်ိန္းေတြ႔ၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိသားစုအားလံုးနဲ႔ မီးဖုိေဘးမွာမီးကေလးလႈံရင္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးခ်င္းစကားေျပာၾကျပီး ခ်စ္ၾကည္ႏူးၾကရတယ္ ဆိုပဲ။ ဒီေခတ္လူငယ္ေတြလို လူသူပါးျပီး ေမွာင္တဲ့ေနရာေတြ၊ ရုပ္ရွင္ရံုေတြ၊ ပန္းျခံရဲ့ ေထာင့္ေနရာေလးေတြ၊.... စတဲ့ စတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာ ခ်ိန္းေတြ႔ၾကတာ မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာခ်င္တာပါ။ အဟဲ။ ခ်စ္သူခ်င္းလဲ ေအာက္ခ်င္းငွက္ေတြလိုပဲ သစၥာရွိၾကတယ္။ ေသတဲ့အထိကုိပဲ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး တန္ဖိုးထားျပီး ခ်စ္ျမတ္ႏိုးတတ္ၾကပါတယ္။


ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြမွာ ခ်င္းစကား၊ ခ်င္းအမ်ိဳးအႏြယ္ေပါင္း အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး ရွိပါတယ္။ (အကုန္လံုးကို ေဖာ္ျပရင္ ပိုစ့္ကအရမ္းကုိ ရွည္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီေတာ့ အခြင့္ႀကံဳမွ ေဖာ္ျပပါ့မယ္)။ ပန္းအိုးေလးတစ္လံုးကို အလွဆင္ဖို႔ အတြက္ ပန္းပြင့္ အမ်ိဳးစံု၊ အေရာင္စံု အသံုးျပဳမွသာ လိုအပ္သလို အလွပဆံုး အလွဆင္ႏိုင္သလိုပဲ၊ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြ ဟာလဲ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ အမ်ိဳးႏြယ္စု၊ ဘာသာစကားစုေတြေၾကာင့္သာ ပိုျပီး လွပသက္ဝင္ အဓိပၸာယ္ရွိရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကေန႔ ၂၀၁၀ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀ ရက္ေန႔မွာက်ေရာက္တဲ့ (၆၂) ႀကိမ္ေျမာက္ ခ်င္းအမ်ိဳးသားေန႔ကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ဒီပိုစ့္ေလးကို ေရးသားရျခင္းပါ။ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မေဖာ္ျပႏိုင္တာ Angel Shaper ရဲ့ အားနည္းခ်က္ ျဖစ္သလို၊ ေသခ်ာေလ့လာျပီးမွ ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စိတ္ဝင္စားစရာအခ်ိဳ ႔ကို အခြင့္ရွိရင္ တင္ျပပါဦးမယ္။

ဒီပိုစ့္ေလးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ အႀကံေပးျပီး ကူညီေျပာျပေပးတဲ့ အကို (U Sianpu) နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ေပါက္စီကို ေက်းဇူးအႀကီးႀကီးတင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေပါက္စီ ဆြဲထားတဲ့ ဒီဇိုင္းေလးေၾကာင့္လဲ ေက်းေက်းစ္ေနာ္။


ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္

Angel Shaper

19.2.2010 (Fri;)

11:25 Pm

http://angelshaper.blogspot.com/ မွကူးယူပါသည္။